Schotse Hooglanden doorgeslingerd

Via smalle rustige wegen slingerden we Schotland vanuit het noorden binnen. Op de eerste camping kwamen we een Engelsman tegen die op weg was naar de Orkney's. maar aan ons toevertrouwde dat zijn levensdoel eigenlijk het bereiken van het meest noordelijke puntje van het Verenigd Koninkrijk was: Muckla Fugla op de Shetland eilanden. Nu pas beseften wij dat wij hier vlakbij waren geweest. Lieuwe had nu na bijna 37 jaar ook een doel voor ogen en sprak met de Engelsman af dat bij het bereiken van de vuurtoren van Muckla Fugla ze eerst zouden kijken of zijn initialen (L.K.) of die van de Engelsman (J.P.) op de plaatselijke vuurtoren waren geschreven, zodat je zeker wist of je ook de eerste was.
Nog steeds krijgen we geen genoeg van de Schotse gemoedelijkheid en vriendelijkheid. Op veel plekken zie je posters waarin de overheid oproept tot vriendelijkheid. Als er een land is waar die posters overbodig zijn (of hun effect al hebben gehad) is het Schotland wel.
Van Engelsen moeten ze hier niets hebben ("they are even worse then Germans" en "they act as they own the place" ). Dat dit gevoel wederzijds is, ontdekten we toen een Engelse politieman uit Londen ons vol trots vertelde dat zijn zoontje de avond ervoor op Schotse bodem had gepist.....
Zelfs zonder de Schotten zouden we ons hier nooit eenzaam voelen omdat door de suboptimale weersomstandigheden (oftewel kutweer) er veel vliegen zijn en die door het feit dat we niet meer helemaal okselfris ruiken, in grote aantallen ons al een aantal dagen begeleiden. We hebben ontdekt dat we ieder onze eigen zwerm hebben van ongeveer 50 vliegen en dat als je harder dan 23,4 km/u fietst, ze je niet meer bij kunnen houden. Maar als je snelheid daalt a.g.v. bijvoorbeeld een steile klim, ze weer terugkomen of nieuwe vliegen je weer weten te vinden (hierover zijn we nog niet helemaal uit, maar we denken dat het steeds dezelfde vliegen zijn want Jeroen meent al 1 vlieg te herkennen en noemt hem liefkozend Jan Vlieg).
Via Black Island (waar we de 6e pont in onze route hebben genomen) en Inverness bereikten we Loch Ness. Behalve 2 bebaarde griezels die we zagen in de reflectie van het water, hebben we verder geen monsters gezien (alhoewel... zie foto die Jeroen heeft gemaakt met zelfontspanner).

*** OPROEP VAN LIEUWE ***
Met veel moeite heb ik een mooi steentje uit Loch Ness gevist. Dit collectors item stel ik geheel belangenloos ter beschikking in ruil voor een zelfgekookt diner. Mocht je in aanmerking komen voor dit kostbaar kleinood, mail dan het menu (minimaal 3 gangen) dat je voor mij wilt gaan koken naar: lieuwe@3digitaal.nl
Mensen die zoals ik altijd uit zakjes koken, zijn uitgesloten van deelname. Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.
Denk je laat die schooier maar lekker zelf koken en/of wat moet ik met die vieze kiezelsteen, maar wil je wel meer zien van het werk dat de Stichting HoPe in Peru verricht, dan kun je mij ook mailen (ik heb nog foto's van mijn bezoek aan Peru vorig jaar en heb een DVD van de stichting HoPe).
*** EINDE OPROEP ***

Na Loch Ness bereikten we de Grampian Mountains: een nationaal park met geweldige vergezichten. Doordat de Schotten blijkbaar niet zo van haarspeldbochten houden (kost te veel asfalt waarschijnlijk: het blijven immers Schotten) en ze de wegen liever gewoon recht over de heuvels laten lopen, moesten we regelmatig 20% klimmen (leuk voor berggeit Lieuwe) en 20% dalen (leuk voor snelheidsduivel Jeroen: houder van het afdalingsrecord met bagage: 75 km/u).
Bij Cock Bridge nog even een foto gemaakt van Lieuwe's fiets. We zijn benieuwd of we nog een leuke plaatsnaam kunnen vinden op onze laatste etappe en anders hebben we altijd het Pikmeer nog (in Grou).

Inmiddels zijn we aangekomen in Edinburgh, net op tijd voor het Edinburgh festival dat in volle gang is. Daarover en over de laatste loodjes naar Grou de volgende keer meer.